Μπορεί να είναι μια «ιστορική» ή και «διπλωματική νίκη» για την Τουρκία η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως τη χαρακτήρισε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, για τη λεγόμενη επιτροπή αποζημιώσεων, πλην όμως θάπρεπε παράλληλα να συνιστά όνειδος για την Ευρώπη των Αρχών και Αξιών αλλά και για την ίδια την Δικαιοσύνη και τα Δικαστήρια που στη συνείδηση των απλών ανθρώπων θεωρούνται αδέκαστα η υπόνοια ότι έγιναν πολιτικές παρεμβάσεις προς το Δικαστήριο. Την ίδια ώρα ο κ. Νταβούτογλου θάπρεπε να θεωρεί κόλαφο για την Τουρκία αυτή την απόφαση και όχι διπλωματική νίκη, γιατί το Δικαστήριο με την ίδια απόφαση  αναγνωρίζει την Τουρκία ως υπεύθυνη για ό,τι συμβαίνει στα κατεχόμενα και ότι το ψευδοκράτος δεν είναι παρά μια υποτελής διοίκησή της. 

Και αν το ψευδοκράτος είναι υποτελής διοίκηση σημαίνει ότι και τα όργανά του είναι διοικητικά όργανα υποτελή προς την Τουρκία... Δηλαδή και οι εκπρόσωποί του δεν είναι παρά εκπρόσωποι της Τουρκίας. 

Κάτι που εν πάση περιπτώσει δεν χρειαζόταν να λεχθεί από το ΕΔΑΔ αφού έμμεσα, άμεσα και σαφέστατα η Τουρκία έχει αποδείξει ότι το πάνω χέρι το έχει η ίδια για ό,τι συμβαίνει στα κατεχόμενα ως η κατοχική δύναμη. Εσχάτως μάλιστα το ομολόγησαν διεθνώς οι ίδιοι με το πακέτο των απαράδεκτων προτάσεων που κατέθεσαν. 

Ταυτόχρονα το ΕΔΑΔ λέγει με σαφήνεια (στην παράγραφο 114) ότι η Τουρκία κατέχει το βόρειο τμήμα της Κύπρου. 

Αρα μπορεί κάποιος, προεκτείνοντας αυτές τις διαπιστώσεις του Δικαστηρίου, να συμπεράνει λογικά και με νομική επιβεβαίωση ότι οι συνομιλίες που διεξάγονται τώρα γίνονται στην ουσία με την Τουρκία!  Ως εκ τούτου η άρνηση της τουρκικής κυβέρνησης να μιλήσει απευθείας  με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας σημαίνει έλλειψη βούλησης για λύση από πλευράς Τουρκίας. 

Με λίγα λόγια, οι πολιτικές παρεμβάσεις της Τουρκίας για να εκβιάσει την απόφαση του ΕΔΑΔ έγιναν μπούμερανγκ για την Τουρκία που παρουσιάζεται διεθνώς ως ειρηνοποιός. Εγιναν μπούμερανγκ και θα πρέπει να γίνουν μάθημα και για άλλους νομικούς και πολιτικούς κύκλους διεθνώς που θέλουν να ποιούν τη νήσσα  μπροστά σε κατ’ εξακολούθησιν παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου που  «παράγει» η παράνομη εισβολή και κατοχή σε βάρος ενός ολόκληρου λαού.

Αρα η Τουρκία είναι η τελευταία που δικαιούται να πανηγυρίζει για την έκβαση της υπόθεσης. Εκτός και αν τα σαΐνια της τουρκικής διπλωματίας θεωρούν ότι μπορούν με αυτή την απόφαση να εκβιάσουν λύση του περιουσιακού και του Κυπριακού με ανταλλαγές και αποζημιώσεις...