Καλέ μου φίλε, η ποίηση του κόσμου ξεπηδά απ’ τα απλά πράγματα... απ’ αυτά που αφήνω να περάσουν απαρατήρητα. Κι αυτό το μάθημα μού το έμαθε ο γέρο-Σουλιμάν, ο καφετζής στη Βηθλεέμ. Ενας βιβλικός Παλαιστίνιος, με μια συρρικνωμένη μορφή σαν παλιά περγαμηνή και δυο ξεφτισμένα γαλάζια μάτια. Τα χρόνια που είχαν περάσει, δεν είχαν λεηλατήσει μόνο τους χυμούς της νιότης του, αλλά είχαν πάρει και το φως του. Ομως είχε μάθει να βλέπει με της ψυχής τα μάτια. Το μικρό του καφεκοπτείο ήταν λίγο πιο πάνω από το κεντρικό τζαμί της πλατείας στη Βηθλεέμ. Εκεί που έσμιγαν οι θεοί και οι άνθρωποι και μοιράζονταν την ομορφιά της απλότητας. Η μυρωδιά του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ με είχε πιάσει απ’ τη μύτη και μ’ έκανε να χωθώ στο σκιερό του μαγαζάκι. Μια τρύπα τόση δα, που μπορούσε όμως να χωρέσει τα παραμύθια του κόσμου. Οταν του είπα πως είμαι Ελληνας, ήρθε και μ’ αγκάλιασε. «Γιουνάν... Γιουνάν...», μου είπε κι ένιωσα το σεμνό δέος που ένιωθε για τη γη μου. Πήρε δυο σκαμνάκια, τα έβγαλε στο πορτί, έκαμε καφέ, καθίσαμε. Λάτρης του καφέ, άρχισε να με μυεί στην ιεροτελεστία της παρασκευής του. Επαιρνε χούφτες-χούφτες τους κόκκους, τους έτριβε στις ροζιασμένες του χούφτες, φυσούσε να φύγουν ότι ήταν άχρηστο κι ύστερα τα έριχνε στο πήλινο καμίνι να καβουρδιστούν. Υστερα με μια ξύλινη κουτάλα άρχισε να τους ανακατώνει. Αργά... με ρυθμό. Και μου μιλούσε. Ξεδίπλωνε μπροστά μου τα ιερά παραμύθια. Δεν ξέρω τι απ’ όλα εκείνα ήταν αλήθεια και τι όχι. Εκείνο που ξέρω είναι πως όλα ήταν μεθυστικά όμορφα. «Λένε πολλά για το πως βρέθηκε ο καφές. Μα η πιο όμορφη ιστορία είναι τούτη που θα σου πω. Και ξέρεις γιατί είναι όμορφη; Γιατί ξεπήδησε απ’ την αγάπη ενός ανθρώπου. Ηταν ένας βοσκός, ο Κάλντι, έτσι τονέ λέγανε, που φύλαγε το κοπάδι του αφέντη του σε μια πεδιάδα της Αιθιοπίας. Πολλές φορές είχε παρατηρήσει ότι όταν τα ζώα του έτρωγαν από τους καρπούς ενός συγκεκριμένου θάμνου, γινόντουσαν ζωηρά. Δειλά μια φορά πήρε κι εκείνος κι έφαγε. Κι ένοιωσε κι εκείνος μια άγνωστη δύναμη να ζωηρεύει το κορμί του. Κατάπληκτος πήρε μερικούς καρπούς και τους πήγε σ’ ένα μοναστήρι που ήταν εκεί κοντά. Ο ηγούμενος πίστεψε πως οι καρποί ήταν έργο του διαβόλου και τους πέταξε στη φωτιά. Οταν όμως οι καρποί άρχισαν να καίγονται, αναδύθηκε μια μυρωδιά που τους μέθυσε. Ετσι έμαθαν για τον καφέ και αποφάσισαν πως δεν ήταν έργου του διαβόλου, αλλά ήταν δώρο Θεού...». Πίναμε τον καφέ μας και με μάθαινε τους δρόμους του. «Εσείς οι Ευρωπαίοι ξέρεις πώς τον μάθατε;». Δεν έκρυψα την άγνοιά μου. Χαμογέλασε. «Αχ πόσο μακριά ζείτε από τα παραμύθια της Ανατολής. Γι’ αυτό δεν μας καταλαβαίνετε. Δεν μπορείτε να καταλάβετε πως αυτό που θέλουμε είναι μια ήσυχη γωνιά γης για να μπορούμε να χαιρόμαστε τα παραμύθια της καρδιάς μας. Εσείς μάθατε για τον καφέ από τους Οσμανλήδες. Οταν εκείνοι οι γιοι της στέπας πολιορκούσαν τη Βιέννη, πότε ήταν δεν θυμάμαι...». «Το 1683...», του είπα. Κούνησε το κεφάλι. «Ναι, τότε...», μουρμούρισε. «Στο τέλος, όπως ήταν αναμενόμενο, μάζεψαν τα τουζλούκια τους, έβαλαν την ουρά στα σκέλη και πήραν τους λασπωμένους δρόμους της επιστροφής, άφησαν πίσω τους τσουβάλια γεμάτα κόκκους καφέ. Ετσι, τον μάθατε...». Μύριζαν τα λόγια και οι ιστορίες του καφέ. Μύριζε κι ο αέρας καφέ. Και η σκέψη του... Πήρε αργά το μπακιροσμιλεμένο φλιτζάνι του κι αργά τράβηξε μια ρουφηξιά. Την κράτησε στο στόμα του κι όταν κατάπιε, μου είπε. «Να μάθεις να χαίρεσαι την ομορφιά. Η ομορφιά δεν θέλει βιασύνη. Τον καφέ να τον χαίρεσαι, όπως κάνεις την προσευχή σου. Ο,τι σου δίνει ο Θεός να το απολαμβάνεις με δέος. Μόνον έτσι θα ανακαλύψεις την ομορφιά των πραγμάτων. Γιατί μέσα σ’ αυτά κρύβεται ο Θεός...». Τελικά, μήπως μας τρομάζει η ομορφιά; Μήπως γι’ αυτό γεμίσαμε την ζωή μας τόσο πλαστικό; Ακόμη και πλαστικό καφέ;    

makisantonopoulos@hotmail.com